Bezoek aan de Crèche in december 2007:Hieronder een kort verslag van mijn bezoek aan de crèche eind november 2007. Doel van het bezoek was om samen met de al eerder vertrokken Nando en Ingeborg overleg te voeren met de staf van de crèche: Lynette, Perry en de onderwijzeressen en assistenten. Overleg over alle belangrijke zaken, zoals de toestand van de crèche, financiële situatie, de salarissen, etc. Op zaterdag 26 november 2007 ben ik vanaf Schiphol vertrokken om via Londen en Johannesburg naar Harare te reizen. Ik was best nieuwsgierig hoe het in Zimbabwe zou zijn na zo’n lange tijd. Nieuwsgierig maar ook wel een beetje bang voor wat ik zou aantreffen. Op 25 november 2007 om 12.00 uur kwam ik aan op het vliegveld. Dat was meteen de eerste van vele absurde ervaringen. Een heel nieuwe hal – naast het oude – en heel weinig mensen. Na via drie loketten en een bedrag aan Amerikaanse dollars een visum te hebben gekregen kon ik het land in. Ik zou opgehaald worden door Nando en Ingeborg. Na even gezocht te hebben trof ik Ingeborg. Zij waren die dag met de auto vanuit Masvingo gekomen en waren ook net gearriveerd. Van het vliegveld zijn we eerst naar Joan, de moeder van Perry gereden. Joan en haar kinderen waren erg blij ons weer te zien, maar konden ons weinig bieden. Geen elektra, geen water! Uiteindelijk is er een kopje thee gezet met het campinggaz van Nando en Ingeborg. Van daar zijn we via het huis van Chituwa, die we kort gesproken hebben, naar ons logeeradres van Gert Juckers in Harare (de hoofdstad) gereden. Tijdens de rit door Harare viel mij op dat de oude levendige straathandel langs de kant van de weg van levensmiddelen, meubels tot souvenirs compleet verdwenen was. Bij Gert zijn we bijzonder gastvrij ontvangen, hoewel hij op dat moment ook geen stroom en geen water had. Hij had echter wel de nodige noodvoorzieningen variërend van zaklampen tot op houtvuur verwarmd water. Hij heeft ons ook nog het nodige verteld over de huidige situatie en ons een aantal waardevolle tips gegeven, waarvan er één over benzinebonnen die ons later goed van pas is gekomen. Verder waarschuwde hij ons wel op te passen met wisselen en dat alleen met vertrouwde mensen te doen. Het is illegaal.

Maandagmorgen vroeg zijn we vertrokken richting Mutare waar de crèche gevestigd is. Eerst zijn we nog naar een supermarkt in Harare gegaan. Ook dat was weer een absurde ervaring. Driekwart leeg en nou niet de direct noodzakelijke spullen. We raakten nog in gesprek met iemand van de winkel, die graag zijn verhaal wou doen aan ons. Hij moet zich afgevraagd hebben, wat Hollanders in vredesnaam in zijn winkel kwamen doen. Overigens hebben wij steeds ervaren, dat de mensen bijzonder aardig zijn, nog altijd. De rit verliep voorspoedig – slechts één roadbloc – en we zijn gestopt in het bij insiders welbekende Halfway House. Het is er nog en de tuin is nog even mooi maar ook daar was de winkel bijna leeg. Wel konden we koffie krijgen met zelfgebakken cake. Dat was heerlijk. Een aantal dingen konden we toch nog inslaan. Nando betaalde steeds van uit een rugzak vol zimdollars. Op de terugweg maakten we zelfs een keer mee, dat het geld gewogen werd!

In Mutare aangekomen zijn we eerst direct naar de crèche gereden. Dat leidde tot een emotioneel weerzien met de leden van de staf in het bijzonder Ivy. ’s Avonds hebben we bij Lynette gegeten met de hele familie voor zover die in Mutare woont. Daar hoorden we het trieste nieuws, dat zojuist de moeder van Ivy was overleden, Ivy’s moeder was ziek en zou die dag uit Harare overkomen naar Mutare naar Ivy. Op het moment dat zij bij de crèche, waar Ivy woont, arriveerde, overleed ze.
De volgende dag, dat was dinsdag, hebben we besteed aan het interviewen voor de videocamera van stafleden van de crèche en hebben Nando en ik ook een eerste gesprek gehad met Perry.

In de middag vetrok Ivy met haar familie naar het geboortedorp van haar moeder, om haar daar te begraven.
Woensdag was het sportdag op de crèche. Het weer was niet al te best. Regenachtig en voor Zimbabwaanse begrippen koud. Nu was onze Big Hall een uitkomst! De organisatie was geweldig. Dat was het werk van Miss Lilian Bungu, een van de onderwijzeressen. Ook heel leuk was de participatie van ouders. Tenslotte hebben Nando, Ingeborg en ik ook een sportieve prestatie moeten leveren.

De middag hebben we gebruikt om door te gaan met de interviews, waaronder dat met Lynette zelf, die vooral duidelijk maakte dat ze voorlopig doorgaat!

Tussendoor werden de ouders van de kinderen door de staf ontvangen. Zij willen namelijk ter afsluiting van het schooljaar met alle ouders de vorderingen van de kinderen bespreken. De kinderen zijn daar bij en laten zien wat zij hebben geleerd op het gebied van lezen, rekenen zingen of versjes opzeggen. Ook ander zaken over het functioneren van de kinderen komen ter sprake. Het maakte op ons een bijzonder professionele indruk.

Woensdagavond zijn we met Lynette en haar gezin gaan dineren in La Rochelle. Heel stemmig, want geen stroom! In Mutare zelf viel het wel mee met stroomuitval –nooit heel lang – en er kwam water uit de kraan. Tijdens het diner heb ik het cadeau voor de jarige Lynette (65 geworden!) van onze Stichting overhandigd. ’s Middags hadden Lilian Bungu en Dyonne, een andere onderwijzeres, geholpen door Nando nog wat versieringen gemaakt. Het was een fijne avond.

Donderdagmorgen bij het opstaan hoorden we, dat de dochter van een van de hulpen van André en Barbara (zoon en schoondochter van Lynette) was overleden aan hersenvliesontsteking. Ze was bezweken omdat er geen medicijnen waren.
Op de crèche vierden de kinderen die morgen feest. Ze kregen allemaal een koekje versierd met een soort hagel en zongen liedjes.

’s Middags hebben Nando en ik vergaderd met Perry & Anneke.

Vrijdag was alweer mijn laatste dag in Mutare. We zijn tussen de middag met de staf gaan eten bij de Wimpey. Ivy was er inmiddels ook weer bij. Eten bij de Wimpey is naar ik begreep voor de staf een van de hoogtepunten van het schooljaar. Gelet op de vele doggy bags wordt dat ook nog thuis gevierd. Alles bij elkaar waren we ZIM$ 211.000.000, –. Dat zijn nog eens bedragen! Het komt neer op ca € 50, — en dat voor 16 personen.

Vrijdagavond hebben we eerst nog officieel vergaderd bij Anneke en Perry thuis met Lynette erbij. Daarna hebben we met zijn allen bij Anneke en Perry gegeten.

Zaterdagmorgen 1 december om zeven uur vertrokken Nando, Ingeborg en ik naar Harare. Ik kreeg de kerstkaarten mee voor al onze vrienden en donateurs. Die zaten in een soort pakket, maar ik kreeg een oude tas mee, waarin ik het kon dragen. Die tas kon niet dicht. We zijn weer gestopt in Halfway House voor koffie, cake en wat boodschappen. Nando heeft twee kippen kunnen bemachtigen om mee te nemen naar Tackson. Tackson is een van de beeldhouwers waar we al jaren een vruchtbare relatie mee hebben. Daar kun je eigenlijk zonder kip niet aankomen. We waren ruim op tijd weer op het vliegveld. Ik wilde de kerstkaarten met de bagage laten inchecken, maar dat mocht niet. De tas sloot niet en dat zou problemen geven. Ik moest alles meenemen als handbagage. Vervolgens moest ik bij iedere veiligheidscontrole tekst en uitleg geven. Dus heb ik op Johannesburg maar een andere tas gekocht en vanaf dat moment was niemand meer geïnteresseerd in de inhoud.

Uiteindelijk ben ik zondag met een paar uur vertraging weer veilig gearriveerd in Nederland.

Samenvattend was het een bezoek met twee gezichten. Het is droevig om te zien hoe het gaat met het mooie land Zimbabwe en zijn lieve mensen. Het was verbazingwekkend om te zien hoe de mensen er toch het beste van maken. Ook Lynette en haar staf doen buitengewoon goed werk en weten toch alles draaiende te houden onder schier onmogelijke omstandigheden. Ik heb kunnen vaststellen dat de steun die we hier in ons rijke Nederland organiseren, optimaal wordt ingezet. Duidelijk was ook dat zonder die steun het voortbestaan van de crèche op het spel zou komen te staan.

Herman Schinkel

Penningmeester Stichting Lynette’s Crèche