Zorgen en Hoop
Zimbabwe is wereldnieuws geworden. En dat is een slecht teken. De politieke en economische situatie is nu zo bizar geworden dat het nieuwswaardig is. We hebben het allemaal met spanning gevolgd: de verkiezingsfarce en de manier waarop de verschillende partijen er mee om zijn gegaan. Met soms, tegen beter weten in, een sprankje hoop dat telkens weer ijdel bleek te zijn. Als je je inspant om ergens aan de rand van dit enorme land een klein groepje mensen in leven te houden dan is het bijna onverdraaglijk als je weet dat de leiding van dat land op hetzelfde moment, en zonder enige gène, zijn eigen mensen laat verrekken.

We worden, heel begrijpelijk, wel eens scheef aangekeken als we vertellen waar we mee bezig zijn. Helpen in Zimbabwe? Met al die boeven? No way! Gelukkig kunnen we laten zien dat we wel degelijk nog steeds wegen kennen om heel gericht hulp te bieden. Zeker, het wordt steeds lastiger. Met geld kun je al bijna geen kant meer op. Maar er zijn gelukkig ook mogelijkheden om te helpen/betalen met voedselpakketten of brandstofbonnen. En dat doen we nu dus ook. En daarmee houden we de crèche overeind en onze staf in leven.

Maar de tijd van leuke dingen is nu echt voorbij. We hebben te maken met een keiharde strijd om het naakte bestaan. Het gaat nu om de meest primaire voorzieningen. De afgelopen maanden hebben Lynette en haar medewerksters het heel zwaar te verduren gehad. Er is zoveel extra energie nodig voor de dagelijkse dingen dat het team zich tot het uiterste heeft moeten inspannen. We hopen echt dat de vakantie voor voldoende herstel kan zorgen. Wij gaan dus gewoon door met het organiseren van steun. Die is niet alleen nodig, we kunnen die steun ook daadwerkelijk leveren.

Intussen hebben we al weer een zeer geslaagde beeldententoonstelling in Den Hoorn achter de rug. En ook van de in september geplande evenementen in Nootdorp en Bosch en Duin hebben we hoge verwachtingen.

Naast alle genoemde zorgen, hebben we zorgen om onze goede vriend en steunverlaat Tackson. Onze trouwe supporters weten van het noodlot dat hem heeft getroffen. De inzamelingsactie heeft ons de middelen opgeleverd om voor de komende jaren de kosten van onderwijs voor zijn drie kinderen op ons te nemen. En wat we op dit moment alleen maar kunnen hopen is dat hij de kracht vindt om zijn leven weer op te pakken. Een bijna onmenselijke opgave.

Hetzelfde geldt, mutatis mutandis, voor heel Zimbabwe. Wij zijn vastberaden om daar een heel klein steentje aan bij te dragen. Maar dat kan alleen als u ons blijft helpen.

Gerard van de Schootbrugge
Voorzitter Stichting  Lynette’s Crèche